Uncategorized

Όταν το “χαζοκούτι” … εξελίχθηκε σε “show”

By  | 

Από μικρή χάζευα την τηλεόραση όχι γιατί μου άρεσε ως ένα «έπιπλο» ή μια «συσκευή», (διότι έτσι το έβλεπα), αλλά διότι όλη η οικογένεια ήταν προσηλωμένη σε αυτή και θεώρησα πως για να της δίνουν τόση σημασία κάτι έχει να πει.

 

Προσπάθησα να καταλάβω αυτό το «κάτι» και γιατί πρέπει να είναι σημαντικό. Αυτό όμως που στο αθώο μου μυαλό έβλεπα στην τηλεόραση ήταν οι εικόνες από «κινούμενα σχέδια» και σαπουνόπερες και στα δελτία ειδήσεων κουστουμαρισμένους παρουσιαστές και κομψές παρουσιάστριες να μιλάνε για διάφορους κόσμους και με περίεργες ορολογίες ( για την πολιτική). Ήμουν μόλις 6 χρονών.

Ήξερα πως ήθελα να κάνω κάτι με αυτό το κουτί. Άρχισα να μιμούμαι τους δημοσιογράφους ή αλλιώς ρεπόρτερ, να κάνω έρευνες  και γκάλοπ στην γειτονία για διάφορα θέματα. Προσπαθούσα να αλλάξω τον κόσμο, βρίσκοντας λύσεις στα προβλήματα του, και φέρνοντας στην επιφάνεια «ειδήσεις». Μετά ανακάλυψα και το παιχνίδι της «εκπομπής».  Τότε μεγάλη επιτυχία σημείωνε το «3 2 1» και το «Ciao Ant1».  Τότε κατάλαβα πως η τηλεόραση δεν ήταν μόνο ένα κουτί το οποίο κοσμούσε το σαλόνι ήταν κάτι περισσότερο. Ήταν κάτι το οποίο πρόσφερε γέλιο και ψυχαγωγία στον κόσμο. 

Άρχισα λοιπόν να την «βλέπω» με άλλο μάτι. Μεγαλώνοντας και παρακολουθώντας τα Δελτία Ειδήσεων, αντιλήφθηκα πόσος πόνος και αδικία υπάρχει στον κόσμο. Μην μου πείτε πως όταν παρακολουθείτε Δελτία Ειδήσεων «γελάτε» ή ψυχαγωγήστε… αντίθετα όλοι ψυχοπλακωνόμαστε. Αλλά και αυτό έχει την δική του σημασία. Τότε είπα πως θέλω να αλλάξω τον κόσμο και αυτό μου έδωσε περισσότερη δύναμη για πολεμήσω για αυτό το «παιδικό όνειρο», να γίνω «Δημοσιογράφος».

Λίγα χρόνια αργότερα, στην εφηβεία, λίγο πριν το Λύκειο και μετά από την «εξοικείωση»  με την θεματολογία των Δελτίων Ειδήσεων, πρόσεξα και κάτι άλλο. Την «πολυλογία» των πολιτικών. Παρακολουθούσα με προσοχή την κάθε τους λέξη και ταυτόχρονα τις κινήσεις και εκφράσεις του προσώπου και των χεριών τους. Κάποιες φορές άλλα έλεγε το στόμα και άλλα τα μάτια. Ανακάλυψα πως ο κόσμος τελικά δεν ήταν μόνο γεμάτος πόνο και αδικία αλλά και ψέμα. Λίγο αργά (ναι το κατάλαβα όμως).

Μπαίνοντας στον «χώρο» και τον «χορό» ανακάλυψα και την υποκρισία. Θα μου πείτε παντού σε όλα τα επαγγέλματα και σε όλων των ειδών τις σχέσεις μας συναντάμε την «υποκρισία». Για αυτό και προσπερνώ αυτή την παράγραφο. 

Τώρα το έχω πάρει ήδη απόφαση… ότι περνάμε μια περίοδο των  shows.  Show στην ζωή μας αλλά και στην τηλεόραση. Δεν θέλω να ισοπεδώσω τίποτα, διότι πέρα από τα πιο πάνω, η τηλεόραση, μας έχει προσφέρει πάρα πολλά θετικά. 

Πέρα από τα show, λοιπόν, στο τραγούδι και το χορό, έχουμε και τα shows στην πολιτική, καθώς οι επερχόμενες εκλογές, έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα «υπερθεάματος» με τους πολιτικούς μέσα σε λίγα λεπτά να ξεπηδάν και να βρίσκονται από το ένα κανάλι στο άλλο.

Δεν θα σταθώ όμως στο show αυτό της πολιτικής. Αλλά γενικότερα στα shows όλων των ειδών στην τηλεόραση.  Show στις σειρές, στις εκπομπές, στους διαδρόμους στις παραγωγές, στους πρωταγωνιστές! 

Το Stylista είναι εδώ μέσα από τις στήλες του να προσφέρει απόψεις και για τα τηλεοπτικά δρώμενα. Για όσα συμβαίνουν μπροστά και πίσω από τις κάμερες και τον λαμπερό αυτό κόσμο της τηλεόρασης. Είναι άραγε τόσο λαμπερός; Είναι άραγε τόσο άδικος; Συμβαίνουν άραγε τόσα σκάνδαλα; Τις απαντήσεις θα τις ανακαλύψουμε μαζί!