Celebrities

Η «Δημιουργός της Χρονιάς»Έλενα Τσιγαρίδου

By  | 

«Στα έργα μου θέλω φως»

 

«Για μένα τέχνη είναι και ο τρόπος που βλέπει κανείς το ηλιοβασίλεμα, τέχνη είναι και το πως κινείται ένα μωρό, τέχνη είναι πολλά πράγματα. Αν μείνουμε όμως μόνο στα εικαστικά, για να πω ότι η τέχνη στις μέρες μας βαδίζει πολύ καλά στον τόπο μας, βλέπω να γίνονται σημαντικά και αξιόλογα πράγματα…»

Της Γιώτας Δημητρίου

Με την -επίσημα πλέον- «Δημιουργό της Χρονιάς», Έλενα Τσιγαρίδου, στην οποία πρόσφατα απενεμήθη ο σχετικός τίτλος από τα Βραβεία “Madame Figaro”, συναντηθήκαμε πρόσφατα, στη Λαϊκή Γειτονιά της Λάρνακας, για κρασί και κουβέντα.

Σήμερα έχουμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε την πρώτη συνέντευξη της Έλενας Τσιγαρίδου μετά τη σημαντική βράβευση της ως «Δημιουργός της Χρονιάς», μια συνέντευξη μέσα από την οποία επιβεβαιώνεται πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Με την βαθιά αγάπη της Έλενας για τα εικαστικά, το ταλέντο της και προπάντων με την προσωπικότητα της, είναι σχεδόν βέβαιο πως μόνο φωτεινός μπορεί να είναι ο δρόμος της. Άλλωστε το δηλώνει και η ίδια, αγαπά το φως!

Την ώρα που έμαθα ότι θα ήμουν υποψήφια στα Βραβεία Madame Figaro νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα! Τους λέω «σίγουρα πήρατε το σωστό όνομα; Εγώ είμαι η Τσιγαρίδου….». «Ναι» μου λένε, «εσύ, είσαι». Με ρώτησαν αν αποδέχομαι την υποψηφιότητα, φυσικά απάντησα θετικά και ένιωσα μεγάλη χαρά και τιμή. Το αρχικό συναίσθημα ήταν αυτό της χαράς. Στη συνέχεια ήρθαν όλα τα άλλα συναισθήματα και σκέψεις: η ευγνωμοσύνη, η ευλογία ότι αναγνωρίζεται ο κόπος και η δουλειά μου…
Αλλά το πρώτο συναίσθημα ήταν η μεγάλη χαρά. Έκλεισα το τηλέφωνο και φώναξα μόνη μου ένα δυνατό «yes!»

Άλλωστε πρόκειται για ένα πολύ γνωστό θεσμό τον οποίο όλοι γνωρίζουμε και ήταν μεγάλη τιμή το να είμαι υποψήφια σε ένα τέτοιο σημαντικό, για τις Γυναίκες του τόπου μας, θεσμό.

Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας ήταν η πρώτη φορά που μπήκα στη διαδικασία να προβάλω με κάποιο τρόπο τον εαυτό μου. Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι καθόλου καλή σε αυτό (να προωθώ τον εαυτό μου), αλλά αυτή τη φορά ένιωσα πως ήταν καθήκον μου να γνωστοποιήσω το γεγονός, έτσι όσοι επιθυμούν να με ψηφίσουν. Παραδέχομαι πως δεν ήταν κάτι εύκολο για την δική μου προσωπικότητα, διότι μεγάλωσα μέσα σε μία οικογένεια που μας έμαθαν να είμαστε πολύ ταπεινοί, με αποτέλεσμα κάποτε να συγχύζουμε το «ταπεινός» με το «προβάλλω τη δουλειά μου».
Θα σου εξομολογηθώ πως αυτό είναι κάτι που ακόμα το παλεύω…. Τελοσπάντων, κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας αποφάσισα να το χειριστώ όπως πρέπει και να βρω την σωστή ισορροπία. Έτσι έκανα «ποστ» κάποια πράγματα και γνωστοποίησα το γεγονός ότι ήμουν υποψήφια. Η αλήθεια είναι πως την μεγαλύτερη δουλειά κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας την έκαναν οι φίλοι και γνωστοί με shares στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και οι μαθητές μου! Πρέπει να σου πω για τους μαθητές μου: «Πήρα απίστευτη αγάπη από τους μαθητές μου, με είχαν εκπλήξει και συγκινήσει με την αγάπη και στήριξη τους».

Η βραδιά της βράβευσης ήταν για μένα από την αρχή μια μαγική βραδιά χωρίς να με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το αποτέλεσμα. Πήγα στο κομμωτήριο, στην μακιγιέζ, ντύθηκα ωραία, ένιωσα γυναίκα (αφού ήταν μια γιορτή για τη γυναίκα) και είπα πως ό,τι και αν γίνει, εγώ θα απολαύσω αυτή τη βραδιά. Όταν έφτασα στο κόκκινο χαλί και είδα τους φίλους μου εκεί μαζεμένους (μια καθημερινή νύχτα και όχι Σαββατοκύριακο, όλοι έφυγαν από τις δουλειές τους, πλήρωσαν 45ευρώ και ήρθαν εκεί για να είναι δίπλα μου) ήταν μια σκηνή που χαράκτηκε έντονα μέσα μου. Είχα ίσως τους περισσότερους φίλους εκεί, δίπλα μου. Ένιωσα την αγάπη και τα χαμόγελα τους και αυτό για μένα ήταν μια τεράστια ευλογία. Δεν μπορώ να την περιγράψω με λόγια. Αγωνιούσαμε όλοι για τα αποτελέσματα κατά τη διάρκεια της βραδιάς. Όταν ανακοινώθηκε το όνομα μου, έβλεπες μια σειρά από ανθρώπους (οι φίλοι μου, οι δικοί μου άνθρωποι) να κλαίνε, να χειροκροτούν, εγώ δεν κατάλαβα τι έγινε, πως κατάφερα να βγω στη σκηνή. Η αδρεναλίνη είχε τρομερή επήρεια πάνω μου. Μετά που είδα το βιντεάκι έλεγα ποια είναι αυτή, πραγματικά σαν να μην ήμουν εγώ!
Εντάξει, τον Μαραβέγια και τον Μουζουράκη τους φίλησα γιατί το είχα υποσχεθεί στη φίλη μου την Μαρία, πως αν κέρδιζα και ανέβαινα στη σκηνή θα τους φιλούσα. Ε , και το έκανα!

Από τα χρόνια των σπουδών μου στην Ιταλία μέχρι σήμερα ήταν μια πορεία με τα πάνω και τα κάτω της, ήταν μια πορεία με σταθμούς που αποτελούσαν πολλές φορές το σπρώξιμο για να συνεχίσω παρακάτω. Ένας σταθμός σίγουρα ήταν και η πρώτη μου ατομική έκθεση με τίτλο “Κύκλοι από Κύβους” στην Κυπριακή Γωνιά στη Λάρνακα. Ήταν μια πορεία πλούσια σε εμπειρίες…. Σίγουρα το περιβάλλον και ο συναισθηματικός κόσμος και ψυχισμός επηρεάζει το έργο ενός καλλιτέχνη.

Μέσα από τα έργα μου ίσως να βγαίνει αυτό που με απασχολεί, που είναι το ψάξιμο της ταυτότητας. Στην έκθεση μου «Κύκλοι από Κύβους» είχαν προηγηθεί και κάποιες συνεδρίες ψυχοθεραπείας και ο αγώνας μου ήταν να καταφέρω να πάω πίσω και να έρθω στο σήμερα πιο γεμάτη ως άνθρωπος. Στα έργα μου δεν γίνεται, δεν μπορεί, να μην υπάρχει συναίσθημα. Κάθε έργο είναι κομμάτι από τον χρόνο, αλλά και τη ζωή του δημιουργού.
Στα έργα μου θέλω φως! Λέγοντας αυτό εννοώ πολλά πράγματα και σίγουρα δεν εννοώ τα χρώματα πάνω στον πίνακα. Αγαπώ το φως!

Η τέχνη στις μέρες μας, είναι μια δύσκολη κουβέντα αυτή και πολύ προσωπική. Καταρχάς τι είναι τέχνη; Για μένα τέχνη είναι και ο τρόπος που βλέπει κανείς το ηλιοβασίλεμα, τέχνη είναι και το πως κινείται ένα μωρό, τέχνη είναι πολλά πράγματα. Αν μείνουμε όμως μόνο στα εικαστικά, θα σου πω ότι η τέχνη στις μέρες μας βαδίζει πολύ καλά στον τόπο μας, βλέπω να γίνονται σημαντικά και αξιόλογα πράγματα, ειδικά τα τελευταία χρόνια η Κύπρος άρχισε να αποκτά το επίπεδο του εξωτερικού και αυτό μας δίνει μεγάλη χαρά επειδή σημαίνει πως βρίσκει και αρκετούς υποστηρικτές. Ξέρεις, είναι ένας κύκλος, ο καλλιτέχνης οφείλει να πάρει τη τέχνη κάποια βήματα μπροστά, αλλά πρέπει να βρεθεί και ο θεατής, οι θεατές, ο κόσμος που θα το αγκαλιάσει για να μπορέσει και ο καλλιτέχνης να πάει παρακάτω. Βλέπω πως είμαστε σε μια πολύ καλή πορεία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο μπροστά μας για να βελτιώσουμε αρκετά ζητήματα γύρω από τις τέχνες γενικότερα.

Οι συμμετοχές μου σε εκθέσεις στο εξωτερικό, όπως η Νέα Υόρκη, το Ντουπάι, οι Βρυξέλλες, η Ελλάδα, η Ιταλία, έπαιξαν ρόλο στην μετέπειτα πορεία μου. Με ανάγκασαν ως καλλιτέχνη να ψάξω ακόμα περισσότερο μέσα μου, για ένα ακόμα πιο ψηλό επίπεδο δουλειάς, αφού νιώθω πως αποτελεί πρόκληση το να εκθέτεις δουλειά σου εκτός γεωγραφικών συνόρων. Επίσης το να ακούεις σχόλια, εισηγήσεις, ακόμα και κριτική από ένα άλλο κόσμο, εκτός του δικού σου γεωγραφικού πλαισίου, εμπεριέχει ενδιαφέρον και πιστεύω πως βοηθά τον καλλιτέχνη. Επιπλέον, κάθε ταξίδι που κάνει ο καλλιτέχνης στο εξωτερικό εμπλουτίζει το μέσα του για ακόμα περισσότερες εικόνες που ενδεχομένως να αποτελέσουν κομμάτι σε κάποια από τα επόμενα του έργα. Οι επισκέψεις στα μουσεία, η δουλειά άλλων καλλιτεχνών, σίγουρα βοηθάει ένα καλλιτέχνη. Ξέρεις, είναι αλλιώς να βλέπεις δουλειά σπουδαίων καλλιτεχνών στο διαδίκτυο και αλλιώς να τα βλέπεις “ζωντανά” μπροστά σου. Νιώθω ευλογημένη που κατάφερα να δω από κοντά έργα καλλιτεχνών που θεωρώ ινδάλματα μου.

Τα χρόνια μου στην Ιταλία ως φοιτήτρια ήταν σημαδιακά. Η πραγματικότητα είναι πως την Ιταλία την κουβαλώ πάντα μαζί μου…Την κουβαλώ με ένα touch της Έλενας της Κυπρίας! Ήμουν δύο χρόνια στο Ουρμπίνο, που βρίσκεται στην κεντρική Ιταλία, είναι μια Μεσαιωνική πόλη η οποία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1998 για την πολιτιστική άνθισή της κατά την Αναγέννηση. Στη συνέχεια έκανα μεταγραφή στη Ρώμη για ακόμη τρία χρόνια.

Η διδασκαλία είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι για μένα. Εδώ και χρόνια διδάσκω στην Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας. Νιώθω ότι η διδασκαλίας και η προετοιμασία GCSE και A-level με κρατάνε δεμένη με την εξέλιξη της τέχνης. Αναγκάζομαι να γνωρίζω τι γίνεται σήμερα, να είμαι updated. Δεν ξέρω αν δεν υπήρχε η διδασκαλία αν θα ήμουν τόσο ενημερωμένη όσο είμαι σήμερα και αυτό είναι σημαντικό για ένα καλλιτέχνη.
Από βλέπω τους μαθητές μου να κάνουν καλύτερα πράγματα από εμένα και μέσα από τις δουλειές τους, πολλές φορές, μαθαίνω. Επίσης όταν είσαι γύρω από νέους “παίρνεις” την ενέργεια τους. Όλα αυτά είναι τα θετικά της διδασκαλίας όπως τα βιώνω εγώ ως Έλενα.

Από την άλλη είναι γεγονός πως αυτό το επάγγελμα σου κλέβει ενέργεια, δίνεις πολλά από τον εαυτό σου και ίσως κάποτε να κλέβει μέρος της δημιουργικότητας σου.
Αν όμως τα βάλω πάνω στη ζυγαριά, για μένα είναι περισσότερα τα θετικά από τα όποια αρνητικά. Αλλιώς, δεν θα μπορούσα να κάνω αυτή τη δουλειά.

Η επιβράβευση λειτουργεί θετικά για μένα, σαν ένα φιλικό χτύπημα στη πλάτη που μου λέει “εντάξει, συνέχισε, πάμε καλά”. Δεν κινδυνεύω να καβαλήσω κανένα καλάμι, αντιθέτως είμαι ένας άνθρωπος με πολλές ανασφάλειες.

Οι φίλοι….Μάνα μου οι φίλοι! Πραγματική ευλογία. Κάποια πράγματα τα έχω δουλέψει για να συνειδητοποιήσω τις ευλογίες μου. Στο κομμάτι των φίλων όμως δεν χρειάστηκε καμιά δουλειά. Ήξερα πάντα την αξία και την σημαντικότητα των φίλων.

Το στούντιο μου είναι στην Αθηαίνου, τον τόπο καταγωγής μου. Στην Αθηαίνου έχω και τη σχολή ζωγραφικής μου. Δεν μπορώ το στούντιο μου να βρίσκεται στον ίδιο χώρο που διδάσκω. Θέλω ολόδικο μου χώρο για να εργάζομαι, να μπορώ να βγάζω τη δουλειά που θέλω στα έργα μου, να υπάρχει η ακαταστασία που επιβάλλεται κτλ.

Ως καθηγήτρια ζωγραφικής στη Λάρνακα βλέπω πως οι τέχνες στην πόλη του Ζήνωνα οδεύουν ελπιδοφόρα. Ίσως αυτό να έγκειται και στο γεγονός πως ως άνθρωπος διαλέγω να βλέπω το φωτεινό κομμάτι στο κάθε τι. Σίγουρα θα υπάρχουν και κάποια αρνητικά, αλλά ας δούμε τα θετικά. Στη Λάρνακα σήμερα γίνονται πολλές σπουδαίες προσπάθειες γύρω από τη τέχνη, η προσπάθεια με την Πρώτη Μπιενάλε στο τόπο μας που θα γίνει στη Λάρνακα, οι καλλιτέχνες της Λάρνακας που ξεχωρίζουν με τα έργα και το ταλέντο τους (κοίτα Τζιαρρίδη, Αγαθού, Θέκλα Παπαδόπούλου κ.α), αυτά δεν τα βλέπουμε; Με τους καλλιτέχνες της Λάρνακας που ξεχωρίζουν προοδεύει και η Λάρνακα, διότι είναι οι άνθρωποι που κάνουν ένα τόπο.

Επαγγελματικά σχέδια για το μέλλον έχω μέσα στο μυαλό μου, τα συζητώ με τους κοντινούς μου φίλους και αφού ωριμάσει η ιδέα μέσα στο μυαλό μου τότε θα αρχίσει να δουλεύει και το χέρι μου.

Η ζωή μέχρι σήμερα με έχει διδάξει ότι χρειάζεται δουλειά και κόπο, δεν υπάρχουν εύκολα πράγματα. Αλλά, όταν απολαμβάνεις αυτό που κάνεις τότε ο κόπος και ο μόχθος αξίζουν και σε ανταμείβουν με μεγάλη χαρά.